Krstaško-inkvizatorka Evropa u periodu od nepuna dva vijeka (1906-1291) vodila deset krstaško-pljackaških ratova protiv svijeta i islama i muslimana, tako se nad muslimanima bivše Jugoslavije vrši deseti genocid.

      Prvi genocid
nad muslimanima dogadja se u periodu od 1683. do 1699. godine. To je prvi genocid i prva prava velika kolektivna tragedija bošnjacko-muslimanskog naroda, koja se dogadja tokom i poslije velikog beckog rata izmedju Turskog carstva i Austrije. Pošto su Turci u tom ratu izgubili sve posjede i vlast u Madjarskoj, Slavoniji, Lici, Krbavi, Dalmaciji, i Boki Kotorskoj, svi muslimani koji se iz ovih zemalja i krajeva nisu uspjeli pravovremeno povuci u Bosnu i druge krajeve juzno od Save i Dunava bili su, vrlo brzo kao muslimani Španije prije dva vijeka, pobijeni, protjerani, asimilirani i prevedeni u katolicku vjeru. Organizator ovog genocida bila je Katolicka crkva. Svi pomenuti krajevi bili su puni sa dosta spomenika islamske civilizacije: dzamija, bezistana, hanova, biblioteka, karavansaraja, tekija, turbeta i medresa svi su porušeni i uništeni. Za 160 godina vladavine muslimana u ovim krajevima nije porušena ni jedna crkva i katedrala, hrišcani katolici uzivali su sva ljudska, vjerska, kulturna i imovinska prava. Umjesto zahvalnosti i tolerancije prema muslimanima, kršcani tih krajeva u ime njihove religije primjenjuju staro pagansko-firaunsko (faraonsko) pravilo: Cija drzava njegova je u njoj i religija, kao da su oni stvoritelji zemlje, a ne Bog. Za prvi genocid nad muslimanima najbitnije je reci da su ratovali Turska i Austrija, a da su zrtve bili muslimani Bošnjaci.

      Drugi genocid
nad muslimanima dogadja se na prijelazu iz XVII u XVIII vijek, tacnije 1711. godine uoci Badnje veceri. Te noci izvršena je takozvana "istraga poturica", kada je hiljadu muslimana bilo pobijeno, a jedan mali dio izbjegoa je u Nikšic u selo Tudjemile kod Bara. Organizator ovog genocida koji se dogodio na prostoru stare Crne Gore bila je Crkva, ali ne katolicka vec pravoslavna. Svi ti motivi opjevani su u "Gorskom vijencu".

      Treci genocid
nad muslimanima dogadja se na prostoru Srbije izmedju 1804. i 1820. godine kao posljedica Prvog i Drugog Srpskog ustanka. Kljucnu ulogu u trecem genocidu nad msulimanima odigrala je pravoslavna crkva srpski istoricari, politicari i pjesnici poput Njegoša. Karapordjevi ustanici 1804. godine napali su bošnjacko-muslimansko stanovništvo Sejnice i ubili oko 5000 muslimana - masakrirali djecu, starce i zene.

      Cetvrti genocid
nad muslimanima dogadja se u periodu izmedju 1830. i 1867. godine kao posljedica Hatišerifa iz 1830. kojim je Srbija stekla status vazalne autonomije unutar Osmanskog carstva, ali i mogucnost da iseli i protjera muslimane - Bošnjake iz Uzica, Cacka, Šapca, Sokola i Beograda. Sve pomenute muslimane - Bošnjake Porta naseljava u Bosnu - Bosanski Šamac i Orašje.

      Peti genocid
Nad msulimanima uglavnom Albancima i Bošnjacima dogadja se na prostoru Srbije i Crne Gore izmedju 1876. i 1878. godine. Odlukama Berlinskog kongresa Srbija i Crna Gora sticu potpunu nezavisnost, ali uveliko proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija teritorijalno proširila niškim, pritskim, toplickim i vranjskim okruzima, a Crna Gora u Hercegovini (Nikšic, Grahovo, Bilece i Trebinje). Toplicki i Vranjski kraj u velikom procentu naseljavali su Albanci muslimani, danas ih uopšte nema na tim prostorima. U razdoblju od 1862. do 1878., za svega 16 godina nestalo je nekoliko stotina dzamija, mnoge sahat-kule, biblioteke, hanovi, bezistani u Beogradu, Šapcu, Uzicu, Sokolu, Nišu, Pirotu, Prokuplju, Kuršumljiji i Vranju i protjerano i ubijeno na desetine hiljada muslimana - Bošnjaka i muslimana Albanaca. Grad Nikšic 1876. godine naseljavali su 98% muslimani Bošnjaci da bi 1879. ovaj grad ostao bez Bošnjaka, jer su se nikšicki muslimani pokrenuli na veliki muhadzirluk prema Turskoj, Sandzaku, Albaniji, Kosovu i Bosni. Sve pod pritiskom nove crnogorske vlasti koja je Bošnajcima - muslimanima pokazala put za Tursku, tako su muslimani Nikšica sa velikim bolom napustili svoj vatan i svi su se uputili u puste krajeva Anadolije, da se više nikad ne vrate, jer nisu htjeli da im sudi kaurin.

      Šesti genocid
nad muslimanima (1878 - 1910) Posljedica je austrougarske okupacije Bosne i Hercegovine. U ovom periodu pokrenuo se veliki val muslimana - Bošnjaka prema Sandzaku, Turskoj, Kosovu i Makedoniji, gdje je tada bila još uvijek turska vlast.

      Sedmi genocid
nad muslimanima Sandzaka i Crne Gore, kao i pokušaj nasilnog pokrštavanja muslimana u Plavu i Gusinju. Bilans zrtava onih koji nisu htjeli pokrštavanje odvedeni su u bukagijama na mjesto Previju kod Andrijevice, gdje je streljano 850. Za deset dana u Gusinju pokrstiti su 12.500 Bošnjaka i Albanaca. Posljedica ovog genocida je Prvi i Drugi Balkanski rat (1912 - 1913).

      Osmi genocid
nad muslimanima traje od Kraljevine SHS 1918. do 1941. zivot Bošnjaka muslimana i Albanaca muslimana u Kraljevini Jugoslaviji nije imao nikakvu vrijednost, muslimani Sandzaka i Hercegovine, Crne Gore i Kosova bili su izlozeni genocidu. Primjer, u selu Šahovicu, opština Bijelo Polje, u Sandzaku 7. novembra 1924. na sami Kurban bajram, bez ikakvog povoda Crnogorci su ubili 2.500 muslimana Bošnjaka. Prema sjecanjima nekih prezivjelih Bošnjaka culi su kako jedan Crnogorac kad je ugledao jednog starog muslimana koji kolje kurban reko je drugu pored sebe: "Vidji ona Turcina što kolje brava, bice naš brav." I neduzna starca objese i oderu ga ziva i izvade njegovo srce i bace ga psu da pojede, pas pomiriše i nehtjede srce pojesti, a taj koljac rece: "Ni pas nece tursko srce!" Sve je jasno nema komentara. Ovo hajvani ne rade šta su ovi uradili na hiljade Bošnjake u Hercegovini i Crnoj Gori i Albanaca na Kosovu po narudzbi i planu je ubijeno, da za to niko nije odgovarao. Sve je to imalo za cilj etnicko cišcenje i izmjena etnicke karte i iseljavnaja za Tursku. Tokom 1925. godine 50 000 Bošnjaka iselilo se iz nekoliko sandzackih gradova za Tursku.

      Deveti genocid
nad muslimanima traje od 1941. - 1945 Drugi svejetski rat odnio je 103 000 zivota musliamnske populacije. Najviše muslimana nastradalo je od cetnickkog, komšijskog noza, što ih je stigao na kucnom pragu, u avliji i na njivi. U prvih deset genocida muslimani se nikako nisu oruzjem surpostavili svojim koljacima i zlikovcima.

      Deseti genocid
nad musliamnima je najvece i najsuroviji nad muslimanima u Bosni i Hercegovini. Poceo je aprila 1992. godine i trajao do 1995. godine. Ovaj rat dugo se pripremao, a odvijao se naocigled cijelog svijeta. Pod štafetnom paliocom UN i Evroprke zajednice. Protiv jednog malog bošnjackog muslimanskog naroda u Evropi ucestvuju Srbija, Crna Gora i Hrvatska da ga u potpunosti uništi, a uz pomoc katolickih i pravoslvanih krstaša Evrope. Po prvi put bošnjacki muslimanski narod u srcu Balkana organizuje svoju vojsku, policiju i drzavu da se suprostavi najmodernijim, armijama Evrope i svijeta i da se odbrani i opstane u srcu Evrope. Ovaj rat progutao je 250 000 muslimana. Istu sudbinu i strašan genocid i egzodus od srpske cetnicke armije dozivio je albanski - muslimanski narod tokom 1998/99.

      Prof. Rizah GRUDA